Zin in wat lekkers...

Potverdorie! Het was een uur of vijf vanavond, toen mijn jongste zoon aankondigde dat hij honger had! Honger betekent voor hem 'zin in wat lekkers'. Meneer wil voor de verandering eens frietjes eten. Eigenlijk lust hij niet veel meer dan frietjes, tosti's, beschuitjes en ships. Maar vanavond wil hij frietjes! Ach ja, het is zondag! Waarom ook niet? Laat mij vandaag eens de lieve mama uithangen!

Nog geen uur later stoomde de frituurlucht door de huiskamer en had ik de knasperige geelbruine patatjes op onze borden geserveerd. Voor mezelf had ik besloten een bescheiden portie te nemen, en de mayo te vervangen door ketchup. Vanmorgen schrok ik weer eens van mijn eigen spiegelbeeld. De kilo's vliegen er blijkbaar aan. Ik walgde zo van mezelf dat ik besloot vanaf dat moment resoluut op dieet te gaan. Een impulsief voornemen van me dus. En ik weet het heus wel hoor; eigenlijk had ik in plaats van die vette frietjes gewoon boontjes moeten eten. Maar zeg nou eerlijk; dat ik de mayo heb laten staan, is toch ook al heel knap van me?

Na het eten ben ik op de bank geploft. Bankenieren noem ik het ook wel eens. Klinkt heel wat, maar stelt niks voor. Vorige week zou ik meteen na het eten met de hond zijn gaan wandelen. Maar Happy is er niet meer. Ik mis hem vreselijk, zijn vrolijke lieve karakter, zijn geschooi onder het eten, en onze heerlijke (bos)wandelingen. In plaats van calorie-verbranding, doe ik nu dus aan calorie-opstapeling. Nu ik het zo beschrijf voel ik gewoon hoe mijn zwembandjes groeien en de cellulitis mijn billen cq bovenbenen aantast.

Nu is het bijna 10 uur en ik heb honger. Of nou ja, honger? Ik heb zin in wat lekkers! Hoe komt het nou, vraag ik me af, dat ik nu (ondanks dat beeld vanmorgen in de spiegel) toch weer op zoek ben naar wat lekkers. Eigenlijk weet ik niet eens waar ik zin in heb. Iets hartigs? Iets zoets? Iets hards? Iets krokants? Iets zachts of smeuïgs? Is toch belachelijk dat ik zin in iets heb maar niet eens honger heb. Zojuist even de keuken in gedoken, koelkast overhoop gehaald, maar daar vond ik niks naar mijn smaak. Ook in de dressoir- en proviantkast niets gevonden. En dus heb ik geen extra calorieën tot me genomen! Stiekem ben ik trots op mezelf; zie je wel, ik kan ook zónder al die extra's. Wellicht geeft de spiegel me volgende week een complimentje!

Behoefte om te schrijven

Mijn hele leven heb ik geschreven, dagboeken vol! Dagboeken waren vriendinnen voor me, waar ik alles mee deelde. Ik vertelde ze wat ik mee maakte, hoe ik me voelde, waar en met wie ik was wezen stappen en hoe mijn school en later mijn dates verliepen.

Ook toen ik moeder werd, heb ik wat af geschreven. Leek me zo leuk voor mijn kinderen als ze later 'hun belevenissen' terug zouden kunnen lezen.

Altijd met liefde geschreven dus... totdat.... er een tijd kwam dat ik er geen fut en tijd meer voor had. Mijn leven stond op z'n kop. Mijn huwelijk liep niet meer lekker, en ik had besloten te gaan scheiden. Achteraf denk ik wel eens, dat ik juist toen van me af had moeten schrijven. Maar ik kon het niet.

Daar heb ik nu dus spijt van. Inhalen kan ik het niet, 'bijschrijven' wel!