Behoefte om te schrijven

Mijn hele leven heb ik geschreven, dagboeken vol! Dagboeken waren vriendinnen voor me, waar ik alles mee deelde. Ik vertelde ze wat ik mee maakte, hoe ik me voelde, waar en met wie ik was wezen stappen en hoe mijn school en later mijn dates verliepen.

Ook toen ik moeder werd, heb ik wat af geschreven. Leek me zo leuk voor mijn kinderen als ze later 'hun belevenissen' terug zouden kunnen lezen.

Altijd met liefde geschreven dus... totdat.... er een tijd kwam dat ik er geen fut en tijd meer voor had. Mijn leven stond op z'n kop. Mijn huwelijk liep niet meer lekker, en ik had besloten te gaan scheiden. Achteraf denk ik wel eens, dat ik juist toen van me af had moeten schrijven. Maar ik kon het niet.

Daar heb ik nu dus spijt van. Inhalen kan ik het niet, 'bijschrijven' wel!